Foto: Grad BL
U Banjaluci čovjek mora dobro paziti na istoriju. Ne zato što je ne poznajemo, nego zato što smo je malo drugačije rasporedili.
Tako, recimo, imamo ulicu Cara Lazara, ali ona se nalazi u naselju koje se danas zove Obilićevo.
A onda krenete u naselje Lazarevo, očekujući, sasvim logično, da tamo pronađete nešto vezano za Lazara.
I pronaći ćete – spomenik knezu Lazaru.
E sad, tu nastaje jedna mala banjalučka istorijska zavrzlama.
Jer car Lazar i knez Lazar nisu dvojica različitih Lazara. To je ista istorijska ličnost – Lazar Hrebeljanović.
Dakle:
U Obilićevu je Ulica Cara Lazara.
U Lazarevu je spomenik knezu Lazaru.
I tu priča postaje još zanimljivija- jer veliki broj starijih Banjalučana ni danas ova naselja ne zove njihovim sadašnjim imenima.
Obilićevo je za mnoge i dalje Mejdan.
Lazarevo je i dalje Budžak.
Tako se, u razgovoru Banjalučana, lako može desiti da neko kaže:
„Vidimo se na Mejdanu, kod Ulice Cara Lazara.“
A drugi odgovori:
„Ne mogu, idem u Budžak, do kneza Lazara.“
I sve to u istom gradu.
Jedan Lazar je car, drugi Lazar je knez – ali su zapravo isti Lazar.
Jedno naselje je Obilićevo, ali ga mnogi i dalje zovu Mejdan.
Drugo je Lazarevo, ali ga mnogi još uvijek zovu Budžak.
A Lazar?
On je, izgleda, jedini koji je u Banjaluci promijenio i titulu i adresu, a ostao isti čovjek.
To je jedna od onih banjalučkih nelogičnosti koje, kada ih izgovorite naglas, zvuče kao vic.
A zapravo – sve je istina.
